سلام به عالم عشق و معرفت

    
تعداد بازدید: 410
         
دسته بندی : عمومی
    
تاریخ درج خبر : 1399/12/11

عکس های سیاه و سفید ... آدم های سیاه و سفید و خاکستری ... نوستالژی عکس های قدیمی، عکس پدربزرگ ها و مادر بزرگ ها... عکس هایی که با حاشیه دالبُر وارش از یاد نمی روند.
عکس های کودکی در دهه 50 و 60، و یک عکاس پیر و مجرب.
یادش بخیر.
در صحنه ای از « رد پای گرگ»، عکاس می گوید: فقط عکسه که می مونه ». رضا که از کافه دربند شروع می کند و در بند عشق طلعت و مرادش صادق خان است و این مصداق فیزیکی می یابد و در بند می شود. در محبس، آن جمله عکاس، معنا می یابد. عکس، جان می گیرد و در ذهن رضا، روابط و خیانت ها آشکار می شود. استاد کیمیایی، به مینی مال ترین وجه ممکن، با زبان تصویر، این موضوع را فاش می سازد. استاد کیمیایی همانند روبر برسون و ژان پیر ملویل، به بهترین شکل ممکن، برای رهایی از مقراض سانسور، کمینه گرایی می کند و بدون هیچ کلامی، ما را به کشف حقایق می رساند. معجزه ای که فقط از ایشان بر می آید.

یادداشتی از: «رضا زال بیک»

 

از   8   رای
7.35



نظرات

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید مدیر سایت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.